w czarnej trumience.

z darią ostatni raz siedzę na podłodze szkolnego korytarza,
z całkiem rozmieszanymi uczuciami,
rodząc
w głowie swej przekonanie, że pierwsze zdanie z losowo wybranej strony kordiana, którego przyniosłam w ostatniej chwili, by móc świadectwo maturalne odebrać, wyklaruje sytuację.
- ja to zrobię! - zadecydowała daria, wyrwała mi książkę i:

może lepiej rzucić się w lodowe szczeliny? - wyczytała.

skorzystać nie planuję, bo ja tu czekam. 
życiowe konfiguracje wyjątkowo szczęśliwe roję sobie w mej osobie.
i w tej ułudzie trwam.

zajebiście,
naprawdę.